Sakrament namaszczenia chorych – jak wszystkie pozostałe sakramenty – został ustanowiony przez Jezusa i był praktykowany już w czasach apostolskich. Mówi o tym św. Jakub: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5, 14-15).

 Dla kogo?

Sakrament namaszczenia chorych jest przeznaczony dla wiernych, którzy zmagają się z ciężką i niebezpieczną chorobą czy starością. Nie jest sakramentem dla umierających, ale żyjących i jako sakrament umocnienia i uzdrowienia jest potrzebny nie tylko chorym, ale również ich bliskim. KKK wyjaśnia, że „pierwszą łaską sakramentu namaszczenia chorych jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości” (1520). Sakrament może być udzielany tyle razy, ile zachodzi taka konieczność. Aby go przyjąć, trzeba być w stanie łaski uświęcającej (po spowiedzi i komunii św.). 

Komu i kiedy można udzielić sakramentu:

• Osobom w podeszłym wieku, nawet, również wtedy, gdy nie zagraża im niebezpieczna choroba;

• Przed operacją, zwłaszcza jeżeli jej przyczyną jest niebezpieczna choroba;

• Chorym dzieciom, jeżeli osiągnęły taki poziom umysłowy, że ten sakrament może im przynieść pokrzepienie;

• Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że prosiliby o to, gdyby byli przytomni.

• Sakrament można powtarzać, jeśli chory po przyjęciu namaszczenia wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej samej choroby nastąpiło poważne pogorszenie.

Ograniczenia

      Zgodnie z nauczaniem Kościoła sakramentu namaszczenia chorych nie wolno udzielać tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim czy osobom niepraktykującym. Nigdy nie udziela się sakramentu namaszczenia zmarłym.

Gdzie można otrzymać sakrament? 

     W kościele, w szpitalu, zgłaszając prośbę kapelanowi, w domu - podczas comiesięcznej wizyty kapłana z Komunią Świętą lub na wezwanie - w razie zagrożenia życia. To na bliskich chorego spoczywa obowiązek poproszenia księdza o sakrament namaszczenia chorych.

Skutki

     Podobnie jak w każdym sakramencie, również w namaszczeniu chorych, udzielana jest szczególna łaska Ducha Świętego, która owocuje konkretnymi skutkami:

– zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla jego własnego dobra oraz dla dobra całego Kościoła;
– umocnienie, pokój i odwaga, by przyjmować po chrześcijańsku cierpienia choroby lub starości;
– przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty;
– powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu;
– przygotowanie na przejście do życia wiecznego.